اوقات شرعی بیرجند

جذب خبرنگار افتخاری
پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری
طنین یاس
دفتر اموربانوان استانداری
تولید ایرانی
نشر خبر
کد مطلب: 18408  |  
تاریخ انتشار : 19. مهر 1394 - 20:18
حیف که نه خودم این طوریم نه حتی آدم مستقلی با این ویژگی‌هایی که می‌گم دیدم. آدمی که هم سن و سال خودم باشه و این جوری روی پای خودش وایسه.
دلبسته‌ی خانواده‌هامون باشیم نه وابسته

به گزارش زن امروز ،به نقل از وبلاگ  یادداشت های دختری آراسته, وقتی بچه‌دار شدم به محض اینکه هیجده سالش شد می‌گم: «خونه که هست. پس جای خواب داری. یه غذایی هم پخته می‌شه دور هم می‌خوریم ولی پول‌تو‌جیبیت رو باید خودت در بیاری. برو توی یه کافه کار کن یا یه کتاب‌فروشی. یا برنامه‌نویسی کن. یا مقاله بنویس برای مجله‌ای چیزی. یا ترجمه کن. هر کاری که از عهده‌ات بر میاد.» هیچ‌وقت قرار نیست توی خونه نگهش دارم و بی‌در‌د‌سر بهش پول بدم.

 

 

مثل کاری که با خودم می‌کنن (و متاسفانه فکر می‌کنن در حقم لطف می‌کنن). شاید شما بپسندید این روش رو. مخصوصا اگه دختر باشید. مثلا بگید «ما که دختریم و وظیفه‌ای نداریم. تا ازدواج نکردیم که پدرمون خرجمون رو میده بعدش هم یکی دیگه.» من اصلا قبول ندارم این چیزا رو. اگر هم بشنوم که هم‌چین حرفی می‌زنید قضاوتتون می‌کنم.

 

بالاخره مستقل شدن بچه‌ها از خانواده‌هاشون باید از یه جایی شروع بشه. موقع دانشگاه رفتن یا فارغ التحصیل شدن یا ازدواج کردن یا چه می‌دونم هر وقت دیگه‌ای. اینکه می‌گم مستقل شدن منظورم فقط جنبه‌های مالی نیست. من می‌گم جوری باید با بچه‌ها برخورد بشه (جوری که با خیلی از ماها نشده) که بفهمن تا یه جایی می‌تونن روی کمک مستقیم خانواده حساب کنن ولی از یه جایی به بعد دیگه فقط خودشونن.

 

 

اگه به یه مشکلی برخوردن گریان و نالان نیان خونه که از مامانشون کمک بخوان. خودشون سعی کنن یه جوری حل کنن مساله رو. اگه سعی کردن و اگه نشد و اگه خارج از اختیاراتشون بود اون وقت بیان سراغ خانوادشون. حیف که نه خودم این طوریم نه حتی آدم مستقلی با این ویژگی‌هایی که می‌گم دیدم. آدمی که هم سن و سال خودم باشه و این جوری روی پای خودش وایسه.

 

 

 

نظر شما

CAPTCHA ی تصویری
کاراکترهای نمایش داده شده در تصویر را وارد کنید.

تازه ترین مطالب